آری.تراژادی یعنی کربلا

ولی در پس این واقعه غمناک،دردی بس بزرگ نهفته بود .

((اگر دین جدم محمد (ص)فقط با قتل من احیا می شود فیا سیوف خذینی..شمشیر ها مرا دریابید))

این گونه گفت حسین .

کوفیان سرمست، شامیان خوشحال ،ولی این امر به معروف و نهی از منکر بعد از عاشورا زنده شد .

درویش می گفت و گریه می کرد ولی تو مجلس عزاداری ما چند نفر گوش دل داشتند؟

همرنگ با جماعت شدن چه سهل و راحته مگر کوفیان نه هزار نامه ننوشته بودند ؟

عزیزم ،رادیکال من ،دانشجوی من ،جدی می گم

جناب درویش در جمع دوستان گفت،

بابا ایول، بابا دمت گرم، دس خوش، باباخودش، مرام معرفت، بابامقاومت، بابا سیدحسن نصرالله، جون داداش حال کردم .لوتی که میگن کمه یکیش همین سید حسنه.

خوشم آمد زآمدنت. خوب زدی تو برجکشون.

بربچ حزب الله خوب کولاک کردید بدبختای صهیونی با کلی نقشه و آمادگی اومدن ولی طوری زدید که بد گاییده شدن(باعرض معذرت)

جخ اولمرت گفته وابشریتا کجایید جامعه جهانی که بشریت به گا رفت!!!!!!!

چارتا سگ و خرس وگاو اسراییلی سقط برن میشه وابشریتا.

خاورمیانه رو به گه(باعرض معذرت)کشیدن رفته اونوقت فغان وابشریتا ول میدن.

دست آخردرویش اضافه کرد که سید جون ما پشت سرت هستیم.

هرچند که دیرشده ولی من هم به نوبه خودم درگذشت مداح اهل بیت (علیهم السلام)سیدجوادذاکر را خدمت شما عزیزان تسلیت میگویم. 

درویش می گفت زندگی این سید توی سه خط خلاصه شده،

طعنه زنید برمن ای طعنه زنان وخرده بگیرید ای عیب جویان دنیا

که در ره عشق سنگ و زخم زبان ملالی نیست،

فقط شعله فراق محبوب است که جانم را سوزانده وآب وصالش مرهم دردم.

من قطاری دیدم روشنایی می برد،

من قطاری دیدم که فقه می برد وچه سنگین میرفت.

                  من قطاری دیدم که سیاست می برد وچه خالی میرفت!!!

  وطلوع خورشید عشق وعاطفه.                                            

دیشب ساعت حدودا 12 بود که داشتم بر می گشتم خونه دیدم درویش سوار بر ترک موتور با اصغر ترقه تخته گاز دارن میرن. صداش کردم ، درویش که اومد گفتم  چیه درویش شبا ول میگردی؟ گفت بهترم از تو که شب وروز وب میگردی !!! گفتم چرا ناراحت شدی قارداش سوال کردم درست جواب بده. گفت اخوی دست از این سر بی مو بردار.این حاج محمود خان اومده و جماعتی گدا پشت سرش بشکن وجفتک میزنن  به هر سوراخی میرسن انگشت توش میکنن.حالا توبگو مگه با این قانون کار ما رو ملتو نکردن؟

درکلاسی کهنه بی رنگ وبو   پشت میزی بی رمق بنشسته بود

در دل او رعدوبرق دردها       ذهن او ابری ترازپاییزبود

فکردیشب بود دیشب تا سحر    بارش باران شب یکریزبود

  سقف خانه چکه می کردوپدر    رفت روی بام تعمیری کند                                                                                                                                               شاید ازشرم زن و قرزند خویش      رفت بیرون بلکه تدبیری کند

 وقت پایین آمدن ازپشت بام      نردبان اززیرپایش لیزخورد

دخترک درفکردیشب غرق بود   ناگهان دستی بروی میز خورد

 بعد آن هم سیلی جانانه ای       صورت بیجان دختر رانواخت

رنگ گلهای نگاهش زرد بود   ازهمین رو رنگ ورویش رانباخت

 لحن تندی با تمام خشم گفت    توحواست در کلاس درس نیست

بعد هم اورا جریمه کردوگفت     چاره ی کار شماها ترس نیست

 درس آنروزکلاس دخترک    شعرباران بود یادم مانده است

                                                                                                                                            نام شاعر رفته ازیادم ولی   اهل گیلان بود یادم مانده است                                                                                                                    شب سربالین بابا دخترک   بازباران با ترانه می نوشت 

                         سقف خانه اشک می بارید او   می خورد بر بام خانه می نوشت

هر جای دنیا که باشی اگه کسی بکشی  مجازات می شی ،

ولی اگه یهودی باشی اونوقت بری اسراییل و آدمای فلسطینی بکشی(هرکسی که مخالف صهیونیزم باشه)

تازه جایزه نوبل هم بهت میدن.

قبول نداری از اسحاق رابین بپرس!!!!

تا یادم نرفته اینوبهت میگم که توهم به اسراییلیها بگی

خف بابا اینجا آخره خطه.

پدرم راست میگفت ،

آن قدیما،          گل شبدرهم خارداشت!!!

گل نرگس،

گل یاس وزنبق هم!!!

باغبان با خیالی آسوده می خوبید.

ولی امروز گل سرخ

تیغهایش را از بیخ کنده!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

من نمی دانم چرا؟

نمی دانم کودکان چگونه از غصه هایشان جان سالم به در می برند.